CV
Mag ik me even voorstellen
 
 
Wiel te Poel. volledig: Wilebald, Hubert, Johan, Maria te Poel.
Geboren op 10 juli 1941 in Heerlen
 
Van de eerste jaren kan ik me niets herinneren, dat komt misschien nog.
In de kleuterschool is het allemaal begonnen, tekenen en dromen waren mijn favoriete bezigheden. Dat is zo gebleven!
Na de lagere school te hebben doorlopen (een jaar in Kerkrade bij oma en opa wegens scheiding ouders) heb ik ook nog enkele klassen voor de tweede keer bezocht.
Hierna mocht ik ook aan de leerplicht voldoen en werd ik naar de ambachtsschool (LTS) gestuurd waar toen nog maar twee beroepen vrij waren; banketbakker en schilder. Dat laatste sprak mij enigszins aan.
Na anderhalf jaar schuren, plamuren, het hele alfabet uit tekenen, met verf invullen dan weer afschuren, plamuren enz., vond mijn vader het belangrijker dat ik een vak moest kiezen dat goed bij zijn fotozaak zou passen.
De wens om beeldend kunstenaar te worden werd afgedaan met de woorden “Jonge, kunstenaars verdienen géén droog brood, zet dat maar uit je kop“. Daar moest ik ´t dan maar mee doen.
Zo mocht ik bij een bevriend collega, Pieke Pans in Maastricht, mijn eerste glazen in de brilletjes slijpen. Na drie maanden slijpen en een door mij opgeschilderde werkplaats afleverde, mocht ik ook de rest van het huis van een nieuwe verflaag voorzien. Iets waarvoor ik niet gekomen was! Dus wegwezen.
Nu was het de beurt voor een opticien in Heerlen om mij snel het vak bij te brengen.
Hier heb ik een jaar vakantie gehad, want de aardige Groninger meneer Kijff, had het zo „druk“ dat wij ruzie moesten maken wie de bril wel mocht klaarstomen. Het getuigschrift luidde dan ook als volgt “de heer te Poel heeft naar zijn volle tevredenheid bij ons gewerkt“.
Ook de drie maanden die ik daarna nog eens in Maastricht mocht doorbrengen bij opticien Lemmens, hadden niet het gewenste resultaat.
Dan maar in vaders fotozaak, waar ik veel geleerd heb. Ook hoe het moet en niet moet.
Na zo´n 13 jaar “leerschool“ kreeg ik dankzij mijn lieve vrouw Kitty (waar ik toen al een paar jaar mee getrouwd was en twee lieve dochters, Monique en Diana van had) de moed en nam ik eindelijk de benen.
Elf maanden in Aken bij foto Preim, en van daar naar de Rheinisch Westfälische Technische Hochschule, waar ik 7 jaar op de afd.Gerechtelijke Medicijnen fotodocumentatie heb verzorgd.
Toen even terug naar Nederland waar ik een filiaal van Harry Quix fotografie runde.
En weer terug naar Aken, maar nu in het Universitätsklinikum op de afd.Oogheelkunde waar ik zo‘n 25 jaar de fotoafdeling opthalmologie voor mijn rekening nam.
 

  
<< vorige volgende >>